THE OFFICIAL REPOSITORY OF
MALAYSIAN JUDGMENTS & RULINGS

[2018] MYCA 90 MALAY

Elonita Abayon Chua v Pendakwa Raya
Suit Number: Rayuan Jenayah No. B-05(M)-32-01/2016 

PENGHAKIMAN

Pendahuluan

[1] Elonita Abayon Chua (“Perayu”), seorang warga negara Filipina, telah dituduh di Mahkamah Tinggi Shah Alam, Selangor atas kesalahan mengedar seberat 1,889 gram methamphetamine, iaitu satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB 1952”) yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) ADB 1952.

[2] Di akhir kes pendakwaan, Hakim Bicara telah mendapati Perayu bersalah, disabitkan dan dijatuhkan hukuman mati mandatori seperti yang diperuntukkan oleh undang-undang.

[3] Terkilan dengan keputusan tersebut, Perayu telah merayu ke Mahkamah ini terhadap sabitan dan hukuman.

[4] Kami telah mendengar rayuan ini pada 21.8.2017. Di akhir penghujahan pihak-pihak, kami mendapati rayuan Perayu tidak bermerit dan dengan sebulat suara menolak rayuan tersebut.

[5] Kini, kami menyatakan alasan-alasan terperinci keputusan.

Pertuduhan

[6] Pertuduhan yang dikemukakan terhadap Perayu ialah seperti yang berikut:-

“Bahawa kamu pada 4 April 2013, lebih kurang jam 11.20 malam di Cawangan Pemeriksaan Penumpang 2, KLIA (CPP2), Terminal Pengangkutan Tambang Murah (LCCT) Lapangan Terbang Antarabangsa Kuala Lumpur, di dalam Daerah Sepang, dalam Negeri Selangor Darul Ehsan telah mengedar dadah berbahaya iaitu methamphetamine seberat 1,889 gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”.

Fakta Ringkas Kes

[7] Fakta kes bolehlah diringkaskan seperti berikut-

Kes Pendakwaan

7.1 Pada 4.4.2013, jam lebih kurang 11.30 malam, Pegawai Kastam Zamri bin Haji Omar (SP4) sedang bertugas di kawasan laluan hijau, Balai Ketibaan Antarabangsa, Terminal Pengangkutan Tambang Murah (LCCT), Lapangan Terbang Antarabangsa Kuala Lumpur untuk penumpang yang baru tiba dari Kathmandu, Nepal. SP4 melihat seorang penumpang wanita (yang kemudiannya dicamkan sebagai Perayu) sedang berjalan seiring dengan satu keluarga India. SP4 memanggil Perayu kerana Perayu dikatakan kelihatan lebih kepada “African look” dan bukan seperti keluarga India tersebut.

7.2 SP4 meminta Perayu untuk membuat imbasan bagasi berjenama Swiss Polo (Eksibit P49) serta beg tangan bercorak LV berjenama Louis Vuitton Paris (Eksibit P73).

7.3 Hasil imbasan menunjukkan satu imej yang mencurigakan di dalam bagasi Eksibit P49. Mohd Sufyan bin Zakaria (SP11) mengarahkan Perayu supaya mengeluarkan semua kandungan dari bagasi Eksibit P49. Perayu menurut arahan SP11 dan membuka bagasi tersebut dengan kod kombinasi ‘000’.

7.4 Selepas Perayu mengeluarkan semua barang dari bagasi Eksibit P49, Perayu diarahkan untuk mengimbas semula bagasi tersebut dan hasil imbasan masih menunjukkan imej yang mencurigakan.

7.5 Arzini @ Arzian binti Mohamad @ Arman (SP7) menekan pelapik dalam bagasi Eksibit P49 dan mendengar bunyi seakan-akan pasir di bawah pelapik bagasi tersebut. SP7 juga merasakan bahawa bagasi tersebut adalah berat walaupun semua barang telah dikeluarkan.

7.6 Perayu dan semua barangan beliau kemudiannya telah dibawa ke Pejabat CPP2 untuk pemeriksaan lanjut.

7.7 Di Pejabat CPP2, SP11 membuka pelapik bagasi tersebut dan mendapati satu bungkusan plastik lutsinar yang dibaluti pita berwarna coklat (Eksibit P38). SP11 kemudiannya menebuk bungkusan tersebut dan mengambil sedikit sampel. SP11 menjalankan ujian ke atas sampel yang diambil dan keputusan ujian adalah positif dadah berbahaya. SP11 kemudiannya menutup bungkusan tersebut dan disilkan dengan pita pelekat.

7.8 Barangan rampasan tersebut kemudiannya diserahkan kepada Pegawai Penyiasat, Mohd. Hasrul bin Muhammad Fauzi (SP10). Barangan rampasan kemudiannya dihantar ke Jabatan Kimia untuk analisis dan disahkan mengandungi dadah berbahaya, iaitu methamphetamine seberat 1,889 gram.

Keputusan Di akhir Kes Pendakwaan

[8] Hakim Bicara telah mengenalpasti tiga isu penting untuk diputuskan di akhir kes pendakwaan iaitu:-

(a) Sama ada terdapat keraguan mengenai identiti dadah berbahaya yang menjadi hal perkara pertuduhan;

(b) Sama ada keterangan ikut keadaan (“circumstantial evidence”) yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan mencukupi untuk membuktikan bahawa Perayu miliki dadah berbahaya yang menjadi hal pertuduhan; dan

(c) Sama ada Pegawai Penyiasat (SP10) telah membuat penyiasatan menyeluruh terhadap penama-penama Mamadou, Mr. Pure dan Bobby yang dinyatakan oleh Perayu dalam pernyataan beramarannya (Eksibit D91).

[9] Selepas meneliti keterangan yang dikemukakan, Hakim Bicara memutuskan seperti berikut:-

Isu (a):

9.1 SP11 telah menimbang bungkusan (Eksibit P38) dan mendapati berat kasarnya ialah 2,680 gram. SP10, setelah menerima barang kes daripada SP11, juga ada menimbang bungkusan tersebut dan mendapati berat kasarnya ialah 2,680 gram.

9.2 Ahli kimia, SP5, telah menimbang bungkusan plastik bersama kandungannya dan kemudiannya mengeluarkan kandungan dan menimbangkan bungkusan plastik kosong. Berat yang diperolehi ialah 2,470 gram. Ini adalah perbezaan antara berat kasar dan berat bungkusan kosong.

9.3 Walaupun terdapat percanggahan berhubung dengan berat kasar dadah yang dirampas, namun ia tidak material kerana keterangan SP5, SP10 dan SP11 menunjukkan bahawa eksibit dadah tersebut adalah sentiasa dalam pengawasan, kawalan dan jagaan SP5, SP10 dan SP11. Tidak terdapat rantaian keterangan yang terputus.

Isu (b):

9.4 Semasa Perayu ditangkap, bagasi (Eksibit P49) ada bersama-sama dengan Perayu.

9.5 Tag bagasi (Eksibit P18) adalah atas nama Perayu dan nombor RA325784 juga berpadanan dengan resit bagasi (Eksibit P17). Eksibit P17 dilekat pada boarding pass (Eksibit P16) atas nama Perayu

Isu (c):

9.6 Dalam kenyataan beramaran Perayu (Eksibit D91), Perayu ada menyebut nama tiga orang lelaki, iaitu Mamadou (teman lelaki Perayu), Mr. Pure (sepupu Perayu yang memberikan bagasi kepada Perayu) dan Bobby (pakcik Mamadou yang akan mengambil Perayu di LCCT).

9.7 Perayu tidak memberikan maklumat lanjut dan lengkap mengenai identiti ketiga-tiga lelaki ini. Justeru, adalah mustahil untuk SP10 mengesan mereka.

9.8 Tiada keterangan yang menunjukkan bahawa saksi-saksi pendakwaan ingin menganiaya Perayu. Mereka adalah pegawai kastam yang sedang menjalankan tugasan mereka.

[10] Berhubung dengan elemen pengedaran, Hakim Bicara memutuskan bahawa cara penyembunyian dadah di dalam pelapik bagasi tersebut adalah untuk mengelakkan dari dikesan oleh pihak berkuasa dan ia boleh dibuat inferen bahawa Perayu mempunyai pengetahuan yang diperlukan.

[11] Hakim Bicara mengggunakan anggapan statutori di bawah seksyen 37(d) ADB 1952 untuk membuktikan elemen pengetahuan.

[12] Hakim Bicara, berpuashati, atas penilaian yang maksimum, bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap Perayu berhubung dengan pertuduhan yang dikemukakan terhadapnya.

[13] Seterusnya, Hakim Bicara telah memanggil Perayu untuk membela diri.

[14] Perayu telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dari kandang saksi. Intipati pembelaan Perayu bolehlah diringkaskan seperti berikut:-

14.1 Perayu mengenali penama Mamadou melalui “tagged online”, “mamma.tagged.com”.

14.2 Mamadou telah mengaturkan perjalanan Perayu ke Kathmandu dan menghantar USD450 kepada Perayu untuk dibelanjakan.

14.3 Perayu berada di Kathmandu selama 13 hari tetapi tidak dapat berjumpa dengan Mamadou kerana beliau terlalu sibuk. Mamadou memberitahu Perayu supaya mengambil penerbangan ke Togo. Mamadou memberitahu Perayu bahawa beliau ingin memperkenalkan Perayu kepada keluarganya.

14.4 Semasa di Togo, Perayu menginap di sebuah hotel bersama Mamadou.

14.5 Beg Perayu telah rosak dan Mamadou memberitahu Perayu bahawa Mr. Pure akan memberikan beg yang baru kepada Perayu. Perayu juga ada meminta pertolongan Mamadou/ Mr. Pure supaya membelikan sepasang kasut untuk anak lelaki Perayu.

14.6 Pada 3.4.2013, Mr. Pure telah menghantarkan bagasi baru kepada Perayu dan kasut yang diminta oleh Perayu telah diletakkan di dalam bagasi.

14.7 Perayu membawa kasut dengan tangan kerana takut kasut tersebut rosak.

14.8 Mamadou telah mengaturkan pakciknya, Mr. Bobby, untuk mengambil Perayu di lapangan terbang Kuala Lumpur.

14.9 Perjalanan Perayu ke Malaysia hanya berupa transit sahaja dan Perayu tidak diarahkan untuk membawa atau menyerahkan apa-apa barang kepada sesiapa di Malaysia.

14.10 Secara ringkasnya, pembelaan Perayu ialah pembawa ikhlas (“innocent carrier”).

Keputusan Hakim Bicara Di Akhir Kes Pembelaan

[15] Selepas menimbangkan kesemua keterangan yang dikemukakan, Hakim Bicara memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya terhadap Perayu tanpa apa-apa keraguan yang munasabah.

[16] Alasan-alasan Hakim Bicara dalam mencapai keputusannya, bolehlah diringkaskan seperti berikut-

16.1 Dalam keterangan lisannya Perayu mengatakan bahawa penama Mamadou yang memberitahunya supaya berjumpa dengan penama Bobby sebaik sahaja tiba di Malaysia. Dalam kenyataan beramarannya pula (Eksibit D91), Perayu menyatakan bahawa perkara tersebut telah dimaklumkan oleh Mr. Pure. Oleh itu, terdapat versi yang berbeza yang menimbulkan keraguan terhadap kewujuan penama-penama Mr. Pure dan Bobby.

16.2 Walaupun ‘Bobby’ dan nombor telefon penama-penama lain wujud dalam buku telefon Perayu (Eksibit P82), namun ia tidak membolehkan siasatan lanjut dijalankan.

16.3 Perayu juga tidak pernah memberitahu SP10 mengenai nombor telefon penama Mamadou. Adalah mustahil untuk Perayu boleh melupakan maklumat penting ini dan juga butiran lain mengenai penama Mamadou ini sedangkan Mamadou ialah teman lelaki Perayu.

16.4 Perbuatan Perayu yang sanggup tinggal di Kathmandu selama 13 hari adalah tidak konsisten dengan hujahan peguambela terpelajar bahawa Perayu adalah merupakan seorang ibu tunggal yang menyayangi lima orang anaknya dan tidak akan melibatkan diri dalam kesalahan yang membawa hukuman mati.

16.5 Bagasi yang mengandungi dadah berbahaya tersebut adalah berat walaupun telah dikosongkan. Adalah mustahil bagi Perayu tidak memeriksa, mengesyaki ataupun merasakan terdapat sesuatu yang mencurigakan apabila mengisi barangan peribadinya ke dalam bagasi tersebut.

16.6 Terdapat bonjolan di bawah pelapik bagasi tersebut dan secara munasabah Perayu boleh mengesyaki bahawa ia mengandungi sesuatu. Hakim Bicara mendapati Perayu sengaja menutup matanya terhadap kandungan dalam bagasi tersebut.

16.7 Perayu gagal untuk menyangkal anggapan statutori di bawah seksyen 37(d) ADB 1952 dan juga gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan.

16.8 Oleh itu, diputuskan bahawa pihak pendakwaan berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah.

[17] Seperti dinyatakan sebelum ini, Perayu didapati bersalah, disabitkan dan dijatuhkan hukuman mati mandatori seperti yang diperuntukkan oleh undang-undang.

Rayuan

[18] Di hadapan kami, peguambela terpelajar telah mengemukakan dua alasan utama bagi mencabar keputusan Hakim Bicara, iaitu-

18.1 bahawa Hakim Bicara telah terkhilaf apabila secara melampau telah mengambil bahagian dalam perbicaraan Perayu, iaitu, dengan mengambilalih peranan Timbalan Pendakwa Raya untuk mengendalikan pendakwaan dan dengan demikian secara serius telah menafikan hak Perayu untuk mendapatkan suatu perbicaraan yang adil dan saksama; dan

18.2 bahawa Hakim Bicara terkhilaf di sisi undang-undang dan fakta apabila gagal untuk memutuskan bahawa kegagalan Pegawai Penyiasat untuk menjalankan siasatan terhadap penama-penama Mamadou, Mr. Pure dan Bobby yang dinyatakan oleh Perayu dalam pernyataan beramarannya (Eksibit D91) dan nombor-nombor telefon yang terdapat dalam buku telefon Perayu telah memudaratkan dan menafikan Perayu untuk mendapat suatu perbicaraan yang adil seperti yang dijamin oleh undang-undang.

[19] Kami akan membincangkan alasan-alasan yang di kemukakan oleh Perayu satu per satu.

Campur Tangan Berlebihan Hakim Bicara

[20] Peguambela terpelajar Perayu berhujah bahawa Rekod Rayuan secara jelas menunjukkan bahawa Hakim Bicara telah bertindak di luar batasan yang dibenarkan oleh seksyen 165 Akta Keterangan 1950 apabila beliau secara melampau dan berlebih-lebihan mencampuri dan/atau menganggu pengendalian perbicaraan yang dikendalikan oleh Timbalan Pendakwa Raya dan ini telah memprejudiskan Perayu.

[21] Peguambela terpelajar Perayu menjemput perhatian kami kepada keterangan-keterangan yang dinyatakan selepas ini bagi menunjukkan peranan yang dimainkan oleh Hakim Bicara dalam perbicaraan kes ini. Dihujahkan bahawa Hakim Bicara telah mengemukakan soalan-soalan bukan semata-mata untuk mendapatkan penjelasan dari saksi-saksi pendakwaan tetapi juga untuk mendapatkan fakta bagi menyokong kes pihak pendakwaan.

[22] Demi berlaku adil kepada peguambela terpelajar Perayu, kami nukilkan bahagian-bahagian keterangan yang relevan saksi-saksi seperti di bawah-

A: Mohd bin Mohd Yusuf (SP1)

(lihat muka surat 27, baris 14 hingga 27, RR, Jilid 2A).

“Mah: Dua helai. Dia sebut 2 helai. Mana kamu potong. Kamu potong yang bawah sahaja. Kamu potong perenggan 6, kamu potong 2 helai Borang A. Pengecaman. Keterangan kamu, kamu tak potong. Tengok betul-betul. Dalam keterangan kamu kata dua helai dalam pengecaman kamu kata satu helai. Semak perenggan 6 betul-betul.

SP1: Saya potongkan 2 helai, Yang Arif.

Mah: Saya tak boleh tolong tukar keterangan dia. Sebab bukan saya beri keterangan. Dia kena tahu apa yang dia nak cakap. Saya dah nampak benda itu salah sebab tu saya tanya check betul-betul ada lagi tidak. Persoalannya sekarang dalam keterangan dia dua helai dia hendak cam, satu helai. Satu helai lagi pergi mana? Betul tidak? Okay, kita masih di perenggan 6.”.

B: Kamarol Zaman bin Mohd Daud (SP2)

(lihat muka surat 37, baris 5 hingga 8, RR, Jilid 2A).

“Mah: Tiada ya? So, tak mahu tender dokumen, tak mahu kenalpasti dokumen.

TPR: Ada tender.”.

(lihat muka surat 40, baris 27 hingga 29, RR, Jilid 2A).

“Mah: Then betulkan, bagi saksi kita. Itulah pembetulan saya tanya tadi tu. Semak betul-betul. Mana ada silap buat pembetulan. Tukar Borang tu jadi perkataan Lampiran. Initial. Di Perenggan 3, ada 3 tempat ya.”.

C: Suhana binti Ismail (SP5)

(lihat muka surat 79, baris 29 hingga 34, RR Jilid 2A).

“Mah: Tak ada kotak yang MH ape semua belum cam lagi.

TPR: Ya, Yang Arif, Saya nak pergi ke perenggan ...

Mah: Tanya terus. Kita dah pergi perenggan 1 tadi tapi kotak tu kita tak tunjuk pun. Tunjuk la kotak itu.”.

(lihat muka surat 80, baris 12 hingga 31, RR, Jilid 2A)

“Mah: Sila lihat kotak itu, keadaannya kita seal balik ya? Bila kita terima.

SP5: Saya terima saya analisa dan kemudian saya seal balik.

Mah: Seal balik dan bagi balik?

SP5: Ya.

Mah: Keadaannya sama macam masa kita bagi.

SP5: Ya.

Mah: Adakah seal dia intact, kotak dia intact, ada lubang mana-mana, tangan boleh masuk ke? Ada tak?

SP5: Keadaan label keselamatan Jabatan Kimia Malaysia dan pelekat Jabatan Kimia Malaysia pada kotak MH berada dalam keadaan baik.

Mah: Intact.”.

(lihat muka surat 81, baris 9, RR, Jilid 2A).

“Mah: Sahkan intact. Dia tak ada isu.”.

(lihat muka surat 84, baris 5 hingga 11, RR, Jild 2A).

“Mah: Betul lah. Bahan Kristal itu dia cara bebas dia bukan ada dalam benda lain termasuk dalam itu. Bahan kristal itu selepas dianalisa kita masuk ke dalam ini?

SP5: Selepas dianalisa ...

Mah: Selepas analisa saya masukkan baki bahan ke dalam ...

SP5: Satu paket plastik Jabatan Kimia Malaysia, saya tandakan dengan C1(1) dan juga nombor makmal PJ45485/13-0.”.

D: Arzini @ Arzian binti Mohamad @ Amran (SP7)

(lihat muka surat 118, baris 8 hingga 20, RR Jilid 2A).

“Mah: Jadi sebab itu kita menjalankan atau membuat Pemeriksaan secara fizikal?

SP7: Ya, Yang Arif.

Mah: Dengan merasa bahagian dalam bagasi tersebut dengan menekan pelapik bagasi?

SP7: Ya, Yang Arif.

Mah: Okay dan hasilnya saya dapati di bawah pelapik bagasi tersebut ada bunyi seakan-akan pasir.

SP7: Ya, Yang Arif.”.

(lihat muka surat 123, baris 20 hingga 29, RR, Jilid 2A).

“Mah: Most important question, apa yang benda ada dekat bawah itu tak ditanya langsung. Saya pun tak tahu. Is not important? Tak penting ya? Then kita bebaskan dia. Apa yang benda di pelapik itu paling penting. Dia nampak ke tak nampak. Saya pun tak faham macam mana you prosecute dan tak identify pun barang itu. Okay SP7 dibebaskan. Tanya macam-macam yang penting tak ditanya. Barang kes dadah itu tidak dicamkan. Saksi berikut. Saya tak boleh nak tanya yang itu that prejudicial, saya boleh tanya soalan yang clarify sahaja. I said that because dalam witness statement ada sebut. Next SP8.”.

E: Siti Mastura binti Mohamed (SP8)

(lihat muka surat 127, baris 34 hingga 35, RR Jilid 2A).

“Mah: Pertamanya, plastik ini siapa yang punya? Siapa yang hantar? Siapa yang bagi? Siapa yang sediakan?

Page 128-Line 5 to Line 8

TPR: Jabatan Kimia.

Mah: Itu soalannya dulu. Bukan TPR jawab, saksi jawab”.

F: Siti Nur Aisyah binti Kamaruzaman (SP9)

(lihat muka surat 147, baris 16 hingga 24, RR Jilid 2B).

“Mah: Perenggan 2 tu dah habis ke semua.

TPR: Perenggan 2 tu, saya, dengan izin saya akan camkan keseluruhan.

Mah: Perenggan 2 tu dah habis ke cam semua benda yang nak dicam?

TPR: Ya, Yang Arif.

Mah: Beg Swiss Polo tu, Louis Vuitton tu dah cam ke belum?

TPR: Saya pohon untuk dicamkan di perengan 4, Yang Arif bersama dengan barang-barang.

Mah: Then kenapa masukkan dalam penyata saksi perenggan 2? Pohon saksi mengecam bagasi, why you put there?

TPR: Maaf, Yang Arif.

Mah: Kalau dia tak mahu cam perenggan 2, jangan masuk bawah perenggan 2. Betul tak? Cuba tengok perenggan 2.”.

G: Muhamad Hasrul bin Muhammad Fauzi (SP10)

(lihat muka surat 189, baris 15 hingga muka surat 190, RR Jilid 2B).

“Mah: Apa lagi dalam siasatan kamu dan berdasarkan dokumen ini?

SP10: Saya juga dapati bahawa nombor booking atas nama OKT adalah sama pada manifest penumpang.

Mah: Apa lagi yang kamu dapati dalam siasatan?

SP10: Itu sahaja, Yang Arif.

Mah: OKT ini tiada check in beg? Dalam siasatan kamu, ada tak OKT ini check ini bawa bagasi masuk?

SP10: Ada, OKT ada check in bagasi.

Mah: Mana kamu tahu? Mana bukti? Dokumen mana?

SP10: Berdasarkan tag bagasi yang ada.

Mah: Soalannya daripada P35(A) dengan P31 dokumen ini?

SP10: Kalau berdasarkan kepada dua dokumen ini tiada, Yang Arif.

Mah: Tiada maklumat daripada P31 dan P35(A). Saya nampak daripada P35(A) ini cara untuk semak check in baggage ke tidak hendaklah tengok manifest, betul?

SP10: Tiada, Yang Arif.

Mah: Manifes ini merangkumi semua penumpang yang check ini, jadi tiada di sini. So, ada kamu siasat tentang OKT seorang daripada Air Asia, rekod dia check in baggage ke tidak?

SP10: Tidak ada.

Mah: Kamu tidak siasat, kamu tidak tulis surat kepada Air Asia berkenaan penama ini ada check ini baggage ke tidak?

SP10: Benar, Yang Arif.

Mah: Jadi kamu tidak tahu OKT check ini berapa bagasi semasa di Kathmandu sampai Malaysia. Berapa dia check ini bagasi?

SP10: Saya memang tidak siasat.

Mah: Kenapa?

SP10: Tidak terfikir.”.

(lihat muka surat 194, baris 5 hingga 12, RR, Jilid 2B).

“Mah: Kamu ada beri amaran kepada dia? Cautioned Statement.

SP10: Tiada. Saya tahu saya perlu beri amaran kepada OKT sebelum beliau memakai pakaian-pakaian itu.

Mah: Kenapa kamu tak beri amaran tersebut?

SP10: Saya tidak beri amaran kerana saya telah menerangkan kepada OKT bahawa pakaian yang dipakai ini untuk dirakam.

Mah: Kenapa kamu tidak beri amaran?

SP10: Saya terlupa, Yang Arif.”.

(lihat muka surat 196, baris 13 hingga 27, RR, Jilid 2B).

“Mah: Apa kandungan dalam itu yang kamu tahu sekarang?

SP10: Sekarang yang ada dalam ini adalah pelapik kuning, ada dadah.

Mah: Dadah ini macam mana boleh datang pada kamu?

SP10: Sebelum itu saya membungkuskan ke dalam kotak ini. Saya membungkus eksibit di pejabat Bahagian Penguatkuasaan.

Mah: Mula di mana?

SP10: Terima dadah di CPP2, LCCT pada 5 April 2013 jam 3.00 pagi daripada Pegawai Serbuan, Mohd Sufyan.

Mah: Sudah terima simpan di mana?

SP10: Selepas terima saya telah membawa dadah tersebut ke pejabat saya dan saya telah menyimpannya di dalam pejabat saya dan di dalam almari besi yang berpalang berkunci mangga, Yang Arif.

Mah: Macam mana nak buka mangga itu?

SP10: Kunci ada pada saya, Yang Arif.

Mah: This of movement exhibit. Rantaian pergerakan barang kes.”.

(lihat muka surat 197, baris 9 hingga 29, RR, Jilid 2B).

"Mah: Selepas itu apa berlaku?

SP10: Saya tidak mengeluarkan sehinggalah pada 11 April 2013 lebih kurang jam 1.00 tengahari, saya telah membuat proses pembungkusan eksibit. Saya telah meminta jurugambar Bethany Ang untuk merakam setiap pembungkusan dadah tersebut. Dadah tersebut telah saya masukkan ke dalam satu kotak (P37) yang saya tandakan sebagai MH. Setelah proses gambar telah diambil, saya telah bertolak ke Jabatan Kimia. Saya telah meletakkan seal Kastam nombor 158767. Then, saya mengarahkan jurugambar untuk merakamkannya. Kemudian saya telah menyiapkan kimia 14 bagi tujuan penghantaran dadah.

Mah: P berapa?

TPR: Maaf, Yang Arif Kimia 14 saya tidak tender di Mahkamah sebagai eksibit.

Mah: So, sekarang dia dah beri keterangan nak tender ke tak nak tender?

TPR: Saya pohon saksi untuk merujuk kepada Kimia 14 dimaksudkan bertarikh 11 April 2013.

SP10: Benar, Yang Arif.

Mah: Dikemukakan sebagai P87. Kimia 14 ini diserahkan sekali dengan barang kes. Maknanya Ahli Kimia ada la yang asal itu?

SP10: Ada, Yang Arif.”.

(lihat muka surat 198, baris 5 hingga 28, RR, Jilid 2B)

"Mah: Pergi ke tak ke Jabatan Kimia?

SP10: Saya bertolak ke Jabatan Kimia Malaysia dan telah berjumpa dengan Ahli Kimia, Puan Suhana Ismail lebih kurang jam 4.10 petang pada hari yang sama 11 April 2013.

Mah: Yang ini kamu terima?

SP10: Cam, Yang Arif. Benar.

Mah: Then?

SP10: Setelah menerima resit rasmi saya menyemaknya dan saya pulang ke pejabat saya.

Mah: Bila dapat balik dadah itu?

SP10: Saya menerima eksibit pada 17 Julai 2013.

TPR: Selepas kamu menerima eksibit daripada Jabatan Kimia Malaysia pada 17 Julai 2013, apa yang kamu lakukan dengan eksibit tersebut?

SP10: Saya telah menerima satu kotak yang bertanda MH bersil Jabatan Kimia dan juga satu laporan kimia daripada Puan Suhana binti Ismail. Saya perhatikan kotak tersebut berada dalam keadaan yang baik. Setelah saya semak ke Jabatan Kimia saya pulang ke pejabat saya.

Mah: Jadi barang kes kamu bawa balik?

SP10: Saya bawa balik kotak itu bersama laporan kimia.

Mah: Dah sampai pejabat apa kamu buat?”.

(lihat muka surat 199, baris 5 hingga 20, RR, Jilid 2B).

“SP10: Setibanya di pejabat, saya telah mengarahkan pegawai stor untuk menyimpan kotak yang bertanda MH ke dalam stor Bahagian Penguatkuasaan pada hari yang sama lebih kurang jam 5.00 petang.

Mah: Ambil buku daftar stor. Hari yang sama itu bila tarikh?

SP10: 17 Julai 2013.

Mah: Kemudian?

SP10: Saya telah menyerahkan satu borang penyerahan barang-barang kepada pegawai stor.

Mah: Soalan saya berkenaan dadah ini, macam mana boleh sampai ke Mahkamah ini?

SP10: Dadah dikeluarkan atas alasan perbicaraan dikeluarkan oleh Pegawai Penyiasat, Noor Mohd Azri (SP3) melalui permohonan Lampiran C.

Mah: Kenapa dia bawa?

SP10: Oleh kerana saya telah bertukar ke Kuala Lumpur pada awal bulan 1 November 2015.”.

(lihat muka surat 203, baris 5 hingga 25, RR, Jilid 2B).

"Mah: Soalan ditanya pelapik plastik.

SP10: Keadaan pelapik plastik?

PB: Ya.

Mah: Dah keluar ke lekat kat dalam itu atau dah tercabut?

SP10: Keadaan pelapik plastik adalah berada di dalam beg berwarna hijau ini.

PB: Pelapik plastik itu masih terlekat dalam beg ataupun telah dicabut?

SP10: Telah dicabut.

PB: Oleh siapa?

SP10: Pegawai Serbuan.

PB: Adakah kamu tahu bagaimana pelapik itu telah dicabut? Kamu ada nampak?

SP10: Saya tidak melihat proses pembongkaran dilakukan oleh Pegawai Serbuan, Yang Arif.

PB: Tidak lihat.

Mah: Soalannya, adakah kamu nampak dan melihat bagaimana pelapik plastik itu dicabut?

SP10: Tidak lihat, Yang Arif.

Mah: Bukan proses pembongkaran. Soalan spesifik pelapik plastik.

SP10: Maaf, Yang Arif.

Mah: Maknanya pelapik plastik ini dah tertanggal macam ini?

SP10: Ya.”.

(lihat muka surat 205, baris 24 hingga 25, RR, Jilid 2B).

“Mah: Warna hitam pada pelapik adalah pelekat.

PB: Ya, Yang Arif.”.

(lihat muka surat 206, baris 5 hingga 26, RR, Jilid 2B).

“Mah: Membolehkah pelapik melekat dalam beg. Sebelah sana saya nampak macam terpotong.

PB: Yes, dan bahagian pelapik ini, telah dipotong?

SP10: Benar.

Mah: Masa kita terima itu memang dah terpotong macam itu?

SP10: Benar, Yang Arif.

Mah: Kita tahu siapa potong?

SP10: Tidak tahu memang keadaan seperti ini.

Mah: Pegawai serbuan tak beritahu dan kamu pun tak tanya dia?

SP10: Sebab di sini ada satu empat segi tepat, jadi macam ngam-ngam masuk.

Mah: Pada beg itu?

SP10: Pada beg, jadi nampak macam tak dipotong.

Mah: Untuk fitted masuk ke dalam beg. Kita tak tahu apa potong? Pegawai serbuan datang nanti kita tanya. Masa terima memang macam itu?

SP10: Benar, Yang Arif.

Mah: Tepi potong atas daripada itu?

SP10: Memang macam ini.

Mah: Memang juga dipotong. Di bahagian atas pelapik juga telah terpotong. Beg itu sendiri ada kesan terpotong?

SP10: Tepi beg tidak ada kesan potong.”.

(lihat muka surat 213, baris 5 hingga 27, RR, Jilid 2B).

“PB: Nama itu, tidak wujudkah semasa kamu buat siasatan?

SP10: Ada dua nama Mamadou di sini, Yang Arif. Jadi wujud nama Mamadou di dalam phone book.

Mah: Soalannya lain. Soalan dia, ini bermakna nama-nama itu telah wujud semasa kamu buat siasatan kes ini dulu?

SP10: Benar, Yang Arif.

PB: Dan apakah siasatan kamu terhadap nama Mamadou tersebut?

SP10: Mamadou merupakan teman lelaki kepada OKT yang mana mereka mula berkenalan.

Mah: Kejap, siasatan ini cara mana? Kamu pergi interview Mamadou ke?

SP10: Maaf, Yang Arif. Berdasarkan rakaman kenyataan OKT.

Mah: Apa yang OKT cakap. Kena hati-hati.

SP10: Maaf, Yang Arif.”.

(lihat muka surat 126, baris 5 hingga 18, RR, Jilid 2B).

"Mah: I’m talking about scan. Mesin scan. Dia kan kena tangkap dengan mesin scan. Masa itu pukul 11.30 malam dia belum lepas lagi. Then macam mana dia boleh tukar duit pukul 10.55 malam. Kamu pegawai penyiasat, kamu tahu.

SP10: Yang Arif, Kuwait Finance adalah berada sebelum daripada kawasan Pemeriksaan Kastam.

Mah: That is very important. Itu yang saya tanya tadi, dekat mana. Money changer ini berada sebelum tempat Pemeriksaan Kastam.

SP10: Benar, Yang Arif.

Mah: Maknanya sebelum scanning machine itu la. Mesin pengimbas.

SP10: Benar, Yang Arif.

Mah: Then only make sense.”.

(lihat muka surat 220, baris 9 hingga muka surat 221, baris 6, RR, Jilid 2B).

“PB: Encik Hasrul, apakah kod kombinasi yang digunakan oleh OKT untuk membuka beg ini?

Mah: One thing to ask this question if nobody rised.

PB: Sorry Yang Arif.

Mah: I want to ask this question if there no everybody didn’t ask. This beg ada combination ke tak ada? Ada lock ke tak ada? Never arise at alls. Inilah pertama kali saya dengar. Beg hijau itu ada combination ke ada padlock ke tak ada ke, berzip saja ke? Macam mana?

SP10: Berkombinasi nombor, Yang Arif.

Mah: Beg ini ada nombor kombinasi. Ada nombor kunci kombinasi?

SP10: Benar, Yang Arif.

Mah: So, soalannya sekarang, apakah nombor kombinasi kunci tersebut?

SP10: Nombor kombinasi tersebut ialah 000.

PB: Untuk membuka beg?

SP10: Benar, Yang Arif.

PB: Saya nak tanya Encik Hasrul, bila kami beli beg baru ada kunci kombinasi, adakah kombinasi itu ...

Mah: Kita cadangkan, you boleh cadang. You can put ... case. You can’t put ... case to witness, you boleh cadangkan because cadang means instruction. Cadangkan beg baru bila dibeli factory combination memang 000.”.

(lihat muka surat 221, baris 7 hingga 25, RR, Jilid 2B).

“PB: So kombinasi 000, setuju dengan saya?

SP10: Setuju, Yang Arif.

Mah: Nombor kombinasi kunci beg ialah 000. Jawapannya setuju.

PB: Dan jika kombinasi tersebut tidak di “reset” oleh OKT, beg itu boleh senang dibuka oleh sesiapapun menggunakan kombinasi 000, saya cadangkan ini adalah satu sample mechanism just 000.

Mah: I think you have to be fair to witness. I always use my beg 000, I never change tapi bila I travel what I did, I change number. I didn’t reset. I just push any number. So nobody suspect nombor dia 000 memang tak boleh buka. To be fair for him. So, sekarang cadangan kita, oleh kerana kombinasi beg itu ialah 000, siapa-siapa pun boleh buka beg itu, that’s what you’re saying.

PB: Yes, thank you Yang Arif. Apa jawapan?

Mah: Ini cadangan Peguam?

SP10: Tak setuju, Yang Arif.

Mah: Hendak bagi alasan kenapa kamu tak setuju? Memang beli dari Kedai 000. Saya pun tak tukar, OKT pun tak tukar kekal 000. Jadi, kalau kamu nak buka beg itu, kamu letak 000 kamu bukalah. Kenapa kamu tak setuju?

SP10: Saya faham soalan dia, sesiapa yang boleh buka beg itu.

Mah: Sesiapa sahaja boleh buka. Maknanya kamu sebagai Pegawai Kastam, kamu pun boleh buka. Kamu letak 000, kamu buka.

SP10: Sebab kalau saya tahu, Yang Arif, Kalau saya tak tahu.”.

(lihat muka surat 222, baris 5 hingga 10, RR, Jilid 2B).

“Mah: Kalau kamu tahu.

SP10: Kalau saya tahu.

Mah: Kalau saya tahu combination 000 tidak di “reset”, saya boleh buka beg menggunakan combination itu.

SP10: Benar, Yang Arif.”.

(lihat muka surat 222, baris 19 hingga muka surat 223, baris 8, RR, Jilid 2B).

“TPR: Dengan izin, Yang Arif. Encik Hasrul, tadi Peguam ada merujuk kepada P49 iaitu beg SWISS POLO berwarna hijau dan peguambela ada menyatakan terdapat calar-calar di dalam beg. Soalan saya, ada kamu tanya pegawai serbuan bagaimana calar tersebut boleh ada pada beg tersebut?

Mah: Your question should be dalam siasatan kamu, kamu dapat tahu atau tidak bagaimana terjadi calar tersebut? Dia Pegwai Penyiasat, bukan dia tanya. Kalau tanya, kalau pegawai itu tak datang dia jadi hearsay evidence.

TPR: Saya rephrase soalan saya Yang Arif.

Mah: Dalam siasatan kamu, kamu tahu tak macam mana calar-calar itu boleh terjadi. Calar-calar dalam beg itu.

SP10: Tidak ada Yang Arif.”.

H: Mohd Sufyan bin Zakaria (SP11)

(lihat muka surat 235, baris 8 hingga 30, RR Jilid 2B).

“TPR: Seterusnya saya pohon saksi untuk mengecamkan satu tiket penerbangan OKT, P16

Mah: P16 bukan tiket penerbangan. P16 is boarding pass.

TPR: Pohon maaf, Yang Arif. Saya akan bertanya kepada saksi. Encik Sufyan, di perenggan ketiga. Ayat terakhir, saya juga memeriksa tiket penerbangan penumpang wanita tersebut. Boleh kamu beritahu Mahkamah bagaimanakah, apakah tiket penerbangan ini yang kamu periksa?

SP11: Boleh ulang soalan puan?

TPR: Di ayat akhir tersebut, kamu nyatakan kamu telah memeriksa tiket penerbangan penumpang tersebut. Boleh kamu beritahu Mahkamah tiket penerbangan bagaimana kamu periksa?

SP11: Boarding Pass Yang Arif.

Mah: Boarding Pass bukan tiket penerbangan. Tiket penerbangan itu lain dia pergi beli tiket, dia pergi dekat kaunter dia dapat boarding pass. Boarding pass itu untuk naik kapal terbang. So, betul ke keterangan kita ini? Kamu kata betul. Kamu tak periksa tiket penerbangan kamu periksa boarding pass. Then betulkan. Yang ini bukan tiket penerbangan, yang ini pass masuk ke dalam kapal terbang, boarding pass. Saya turut memeriksa, tulis dekat ayat itu. Ayat terakhir perengan 2, baca kuat-kuat senang. Saya juga memeriksa boarding pass wanita tersebut. Tunjuk Boarding Pass yang diperiksa.”.

(lihat muka surat 236, baris 5 hingga 25, RR, Jilid 2B).

“Mah: P16, inikah yang kamu periksa itu?

SP11: Ya, Yang Arif.

Mah: P16 dicamkan.

TPR: Semasa kamu memeriksa P16 tersebut, apa lagi yang ada bersama dengan P16 tersebut?

Mah: Dengan Boarding Pass itu ada apa lagi?

SP11: Passport, Yang Arif.

Mah: Yang ada dengan Boarding Pass? Passport itu tak ada dekat Boarding Pass. Soalan dengar baik-baik.

SP11: Baggage Slip, Yang Arif.

Mah: Bagaimana kedudukan baggage slip itu dengan boarding pass tadi?

SP11: Di stapler bersama sekali, Yang Arif.

Mah: Yang di staple?

SP11: Dilekatkan sekali.

Mah: Staple ke dilekatkan?

SP11: Di staple.

Mah: Tengok di staple. Ke yang kita staple?

SP11: Minta maaf, Yang Arif. Yang dilekatkan sekali.

Mah: Jangan suka-suka hati cakap.

SP11: Maaf.

Mah: Kamu yang periksa, kamu nampak yang dilekatkan pada Boarding Pass, betul?

SP11: Betul, Yang Arif.”.

(lihat muka surat 243, baris 5 hingga 20, RR, Jilid 2B).

“TPR: Semasa OKT membuka bagasi tersebut, ada kamu lihat nombor kunci kombinasi?

SP11: Tidak melihat, Yang Arif.

Mah: Di Kaunter Pemeriksaan 5?

SP11: Ya, Yang Arif.

Mah: Sampai hari ini kamu tidak tahu kod kombinasi?

SP11: Ya, Yang Arif.

Mah: Sampai hari ini, saya tidak tahu nombor kod kombinasi kunci beg bagasi hijau ini. IO kata kamu yang bagi nombor kod kombinasi kat dia tapi sampai hari ini kamu tidak tahu.

SP11: Saya tak pasti, Yang Arif.

Mah: Mesti salah seorang yang tak betul. IO kata dia dapat tahu kod kombinasi daripada kamu. Kamu yang beritahu dia nombor kod kombinasi 000. Jadi siapa cakap tak betul? IO cakap tak betul atau kamu yang cakap tak betul. IO tak cakap benar, betul?

SP11: Betul.”.

I: Elonita Abayon Chua (SD1)

(lihat muka surat 281, baris 5 hingga 24, RR Jilid 2B).

“Mah: You saw the something that they remove?

SD1: I did not see.

Mah: You close your eyes?

SD1: When they trying to remove the thing, they have brought the bag to another room.

Mah: Brought the bag into another room and remove the bag? Not in front of you?

SD1: I saw an envelope.

PB: Where was the envelope?

SD1: There is another layer of the bag after they remove that another layer of the bag the envelope was there.

PB: Did you know what was inside the envelope?

SD1: I don’t know, Yang Arif.

Mah: Did they tell you what was inside the envelope? You saw but you do not know but did the Customs Officer tell you what is inside? Did they ever tell you what is inside the envelope?

SD1: The Customs Officer told me after checking the envelope and they told me it was methamphetamine.

Mah: What is methamphetamine to your understanding?

SD1: They told me it is drugs.”.

(lihat muka surat 287, baris 5 hingga 18, RR, Jilid 2C).

“TPR: If your bag has been broken in Togo, why should you bring the broken bag all the way from Togo to Kathmandu and change it?

SD1: He just tied the bag for me and he said I can still use it until Kathmandu.

Mah: You still can used the bag isn’t it? Even Pure did not give you this bag until you reach Philippines.

SD1: The bag is heavy and I am worried if I carry it, will give way.

Mah: You can still buy at the airport in Togo.

SD1: I did not insist in buying the new bag in Togo airport because I do not want my relationship with him to have problem.

Mah: Does the bag give away at Kathmandu when you pick up and put on the trolley?

SD1: In Kathmandu my bag did not give way when I collected it and put on the trolley.”.

(lihat muka surat 291, baris 5 hingga 10, RR, Jilid 2C).

“TPR: Do you agree Mamadou, Pure and Bobby are the most important witness in your case?

SD1: Yes.

TPR: Do you agree with me that you did not intend to call them to give evidence on your behalf?

SD1: I do not have anymore contact with them and I cannot call them.

Mah: Do you intend to call them in the first place?

SD1: I have no intention to call them because I have no connection with them.”.

(lihat muka surat 292, baris 11 hingga 17, RR, Jilid 2C).

“PB: DPP was asking you, I put it to you that you are making a story that you came to Malaysia to celebrate your birthday on your second transit. You did not agree, why do you did not agree?

SD1: Because my intention here to only for transit.

Mah: If only for transit, how can you celebrate your birthday? That is what DPP said.

SD1: Bobby said that when we arrive in Malaysia, he will treat.”.

(lihat muka surat 293, baris 5 hingga 13, RR, Jilid 2C)

“Mah: When you reach in Malaysia, why did you go and change your money to Ringgit Malaysia if not to spend in Malaysia? Why you change money? How much you change in Malaysia?

SD1: USD120.00. In case of emergency, I don’t have any Malaysia currency.

Mah: What emergency that you expect?

SD1: In case I need to buy and pay for something.

Mah: You still can spend the money? Yes or no?

SD1: Yes. I also need to buy food at the airport.”.

(Penekanan ditambah).

[23] Peguambela terpelajar Perayu berhujah bahawa berdasarkan rekod prosiding di atas, adalah jelas bahawa Hakim Bicara-

(a) telah mengambil alih peranan Timbalan Pendakwa Raya dan telah mengendalikan kes bagi pihak pendakwaan;

(b) telah mengganggu, menyoal balas dan membetulkan keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pihak pendakwaan, dan

(c) telah membantu dan/atau memberi panduan kepada Timbalan Pendakwa Raya dalam mengendalikan kesnya.

[24] Natijah dari tindakan Hakim Bicara seperti yang dinyatakan di atas, mengikut peguambela terpelajar, tidak syak lagi memberi indikasi dan gambaran bahawa-

(a) minda Hakim Bicara telah berpihak kepada pendakwaan;

(b) Hakim Bicara telah memutuskan terlebih dahulu (“prejudging”) kes Perayu. Ini telah memudaratkan Perayu kerana peluang Perayu untuk diadili oleh seseorang pengadil yang bebas telah dinafikan; dan

(c) perbicaraan Perayu telah tidak dijalankan mengikut undang-undang. (Lihat Lee Kwan Woh v P.P [2009] 5 MLJ 301).

[25] Bagi menyokong hujahan beliau, peguambela terpelajar bersandar kepada kes-kes Teng Boon How v Pendakwa Raya [1993] 3 MLJ 553 dan Ahmed Norizan bin Mohamad v Public Prosecutor [2017] MLJU 735.

Keputusan Mahkamah Ini Mengenai Isu (a)

[26] Sebelum kami membincangkan isu yang dibangkitkan oleh peguambela terpelajar Perayu, barangkali bemanfaat sekiranya kami menjelaskan secara ringkas fungsi dan tanggungjawab seseorang hakim yang mendengar kes-kes jenayah.

[27] Sesungguhnya adalah menjadi kewajipan seseorang hakim yang mendengar kes-kes jenayah untuk mempertahankan kedua-dua hak, iaitu hak-hak tertuduh dan awam (“public”) demi menegakkan integriti pentadbiran keadilan jenayah. Dalam prosiding yang dijalankan berdasarkan sistem bertentangan (“adversarial system”) seperti yang diamalkan oleh mahkamah-mahkamah di Malaysia, seseorang hakim tidak terlepas dari tanggungjawab untuk mengambil inisiatif, pada ketika dan dengan cara yang sesuai, bagi menimbulkan perkara-perkara yang secara nyata boleh membantu mahkamah membuat keputusan yang adil. Tujuan perbicaraan jenayah ialah untuk menentukan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kebersalahan seseorang tertuduh seperti yang dikehendaki oleh undang-undang dan adalah tidak wajar seseorang hakim hanya bertindak sebagai “mere recording machine” dan/atau “silent spectator”.

[28] Terdapat alasan-alasan kukuh mengapa seseorang hakim yang mendengar kes-kes jenayah perlu dan patut, dalam sempadan dan batasan yang dibenarkan undang-undang, untuk campur tangan (intervene) dengan membuat ulasan yang sesuai, memberi arahan-arahan tertentu kepada pihak-pihak dan saksi-saksi dan bertanyakan soalan-soalan yang relevan dan penting, demi mencapai keadilan. Antara alasan-alasan tersebut ialah-

(a) untuk membolehkan pihak-pihak memfokuskan pengemukaan keterangan terhadap perkara-perkara penting yang menjadi intipati pertuduhan;

(b) untuk mendapatkan penjelasan mengenai aspek-aspek tertentu keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi;

(c) untuk mengelakkan keterangan yang tidak relevan dan berulang ("irrelevant and repetitive evidence”); dan

(d) untuk memastikan cara seseorang saksi memberi keterangan tidak menggugat kelancaran perbicaraan.

[29] Walau bagaimanapun, adalah penting untuk diambil perhatian bahawa memandangkan sesuatu perbicaraan jenayah di negara kita adalah suatu proses penentangan (“adversarial process”) antara pihak pendakwaan dan pembelaan, dan bukan suatu penyiasatan oleh hakim, pemeriksaan utama dan pemeriksaan balas, sebahagian besarnya, adalah menjadi tanggungjawab dan tugas Timbalan Pendakwa Raya dan peguambela.

[30] Seperti yang telah diingatkan oleh kes-kes Teng Boon How dan Ahmed Norizan (supra), seseorang hakim hendaklah berhati-hati dan sentiasa mempertahankan kesaksamaan dan/atau sikap tidak berat sebelah (“impartiality”) sebagai seorang pengadil yang bebas dan berkecuali. Seseorang hakim tidak boleh turun gelanggang (“a trial judge must no descend into the arena”). Hal ini perlu dipertahankan demi menjaga kebebasan dan integriti perbicaraan jenayah serta untuk menjamin keyakinan orang ramai terhadap sistem keadilan jenayah.

[31] Seksyen 165 Akta Keterangan 1950 memperuntukkan-

“165. Judge may, in order to discover or to obtain proper proof of relevant facts, ask any question he pleases, in any form at any time, of any witness or of the parties, about any fact relevant or irrelevant; and may order the production of any document or thing; and neither the parties nor their agents shall be entitled to make any objection to any such question or order, nor, without the leave of the court, to cross-examine any witness upon any answer given in reply to any such question:

Provided that-

(i) the judgment must be based upon facts declared by this Act to be relevant and duly proved;

(ii) this section shall not authorize any Judge to compel any witness to answer any question or to produce any document which the witness would be entitled to refuse to answer or produce under sections 121 to 131 if the question were asked or the document were called for by the adverse party; nor shall the Judge ask any question which it would be improper for any other person to ask under section 148 or 149; nor shall he dispense with the primary evidence of any document, except in the cases hereinbefore excepted.”.

[32] Sarkar, Law of Evidence, Vol 2, menjelaskan seksyen ini di muka surat 2885-

“Section 165 of the Evidence Act confers vast and unrestricted powers on the trial Court to put “any question he pleases, in any form, at any time, of any witness, or of the parties, about any fact “relevant or irrelevant” in order to discover relevant facts. The said section was framed by lavishly studding it with the word “any” which could only have been inspired by the legislative intent to confer unbridled power on the trial Court to use the power whenever he deems it necessary to elicit truth. Even if any such question crossed into irrelevancy the same would not transgress beyond the contours of powers of the Court. This is clear from the words “relevant or irrelevant” in Section 165. Neither of the parties has any right to raise objection to any such question. The powers of the presiding judge of the trial court under s.165 are unbridled and the Court can put any question to any witness at any stage so that evidence is not obscene but is clear on the relevant point. [Popathal Jethabhai Shah v. State of Maharastra, 2007 CRLJ (NOC) 605: 2007 (4) AIR Bom R 67 (Bom); Ramachandran v. State of Kerala, 2009, CRLJ 168(170)(Ker)].”.

Dan di muka surat 2887-

Reticence may be good in many circumstances, but a judge remaining mute during trial is not an ideal situation. A taciturn Judge may be the model caricatured in public mind. But there is nothing wrong in his becoming active or dynamic during trial so that criminal justice being the end could be achieved. Criminal trial should not turn out to be about or combat between two rival sides with the judge performing the role only of a spectator or even an umpire to pronounce finally who won the race. A judge is expected to actively participate in the trial, elicits necessary, materials from witnesses at the appropriate context which he feels necessary for reaching the correct conclusion. There is nothing, which inhibits his power to put questions to the witnesses, either during chief examination or cross-examination or even during re examination to elicit truth. The corollary of it is that if a judge felt that a witness has committed an error or a slip it is the duty of the judge to ascertain whether it was so, for, to err is human and the chances of erring may accelerate under stress of nervousness during cross-examination. Criminal justice is not to be founded on erroneous answers spelled out by witnesses during evidence collecting process. It is a useful exercise for trial judge to remain active and alert so that errors can be minimized. [State of Rajasthan v. Ani, A 1997 SC 1023: 1997 CRLJ 1529, 1530, 1531. See also Assistant Commisioner and Land Acquisition Officer v. Rarmin, 1996 (6) Kar LJ 417 (Kant)].”.

[33] Dalam konteks ini, barangkali sesuai sekiranya diperturunkan pemerhatian yang dibuat oleh Reddy, J. dalam kes Ram Chandar v The State of Haryana, A.I.R 1981, SC 1036-

“The adversary system of trial being what it is, there is an unfortunate tendency for a judge presiding over a trial to assume the role of a referee or an umpire and to allow the trial to develop into a contest between the prosecution and the defence with the inevitable distortions flowing from combative and competitive element entering the trial procedure. If a criminal court is to be an effective instrument in dispensing justice, the presiding judge must cease to be a spectator and a mere recording machine. He must become a participant in the trial by evincing intelligent active interest by putting questions to witnesses in order to ascertain the truth.”.

[34] Dalam kes Mohammad Ali bin Johari v P.P [2008] 4 SLR 1058, Mahkamah telah memutuskan seperti berikut-

“[175] It is appropriate, in our view, to summarise the applicable principles that can be drawn from the various authorities and views considered above, as follows (bearing in mind, however, that, in the final analysis, each case must necessarily turn on its precise factual matrix (see also above at)):

(a) The system the courts are governed by under the common law is an adversarial (as opposed to an inquisitorial) one and, accordingly, the examination and cross-examination of witnesses are primarily the responsibility of counsel.

(b) It follows that the judge must be careful not to descend (and/or be perceived as having descended) into the arena, thereby clouding his or her vision and compromising his or her impartiality as well as impeding the fair conduct of the trial by counsel and unsettling the witness concerned.

(c) However, the judge is not obliged to remain silent, and can ask witnesses or counsel questions if (inter alia):

(i) it is necessary to clarify a point or issue that has been overlooked or has been left obscure, or to raise an important issue that has been overlooked by counsel; this is particularly important in criminal cases where the point or issue relates to the right of the accused to fully present his or her defence in relation to the charges concerned;

(ii) it enables him or her to follow the points made by counsel;

(iii) it is necessary to exclude irrelevancies and/or discourage repetition and/or prevent undue evasion and/or obduracy by the witness concerned (or even by counsel);

(iv) it serves to assist counsel and their clients to be cognisant of what is troubling the judge, provided it is clear that the judge is keeping an open mind and has not prejudged the outcome of the particular issue or issues (and, a fortiori, the result of the case itself).

The judge, preferably, should not engage in sustained questioning until counsel has completed his questioning of the witness on the issues concerned. Further, any intervention by the judge during the cross-examination of a witness should generally be minimal. In particular, any intervention by the judge should not convey an impression that the judge is predisposed towards a particular outcome in the matter concerned (and cf some examples of interventions which are unacceptable which were referred to in Valley (see [138]).”.

[35] Berbalik kepada kes di hadapan kami. Kami telah membaca dengan teliti bahagian keterangan yang dikatakan oleh peguambela terpelajar menunjukkan campur tangan melampau dan/atau berlebih-lebihan Hakim Bicara. Kami mendapati Hakim Bicara telah memainkan peranan yang agak “aktif” dan “dinamik” dalam perbicaraan yang dikendalikan beliau. Dengan hormat, kami mendapati cara Hakim Bicara mengendalikan kes tidak memuaskan (“left much to be desired”). Walau bagaimanapun, kami berpendapat bahawa “campur tangan” Hakim Bicara demikian tidak bermakna beliau telah mengambil alih peranan pendakwa raya dan “prosecuting from the bench” atau membantu pihak pendakwaan untuk membuktikan kesnya terhadap Perayu. Sebahagian besar “campur tangan” Hakim Bicara ialah untuk mendapatkan penjelasan daripada saksi-saksi dan menentukan eksibit-eksibit dikemukakan secara teratur. Ada antara soalan-soalan yang dikemukakan oleh Hakim Bicara memberi manfaat kepada pihak pembelaan. Misalnya, soalan yang dikemukakan oleh Hakim Bicara kepada SP10 mengenai kombinasi ‘000’. Implikasinya ialah sesiapa sahaja boleh membuka dan akses kepada bagasi tersebut. Kami juga mendapati bahawa kebanyakan soalan yang ditanya oleh Hakim Bicara kepada saksi-saksi ialah mengenai pengecaman eksibit, iaitu eksibit tertentu dinyatakan dalam keterangan tetapi tidak diminta oleh Timbalan Pendakwa Raya terpelajar untuk dicamkan oleh saksi-saksi. Hakim Bicara telah mengemukakan soalan untuk Perayu mengenai penjelasan mengapa penama-penama Mamadou, Mr. Pure dan Bobby tidak dipanggil untuk memberi keterangan bagi menyokong pembelaannya. Perayu telah berpeluang menjelaskan bahawa dia telah tidak lagi berhubung dengan mereka.

[36] Perlu diambil perhatian bahawa fakta-fakta yang disandar oleh Hakim Bicara dalam mencapai keputusan bahawa Perayu didapati bersalah terhadap pertuduhan yang dikemukakan terhadapnya, bukanlah keterangan yang dihasilkan oleh “campur tangan” Hakim Bicara.

[37] Perayu telah diwakili oleh peguambela yang berpengalaman semasa perbicaraan di Mahkamah Tinggi. Apa-apa keterangan saksi-saksi yang dikatakan memudaratkan Perayu, jika ada, boleh disoal semula oleh peguambela. Kami tidak mendapati apa-apa soalan peguambela yang dihalang oleh Hakim Bicara untuk dikemukakan kepada saksi-saksi. Walau apapun jua, peguambela tidak membawa hujah bahawa dia telah dihalang dan/atau disekat oleh Hakim Bicara untuk mengemukakan apa-apa soalan kepada saksi-saksi.

[38] Dalam kes Abuchi Ngwoke v Public Prosecutor [2016] 5 CLJ 1, persoalan yang dibangkit ialah campur tangan berlebihan Hakim Bicara semasa perbicaraan. Melihat kepada fakta kes tersebut, bentuk campur tangan Hakim Bicara adalah hampir sama dengan kes di hadapan kami. Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa Hakim Bicara “had descended into arena of dispute regarding an element of knowledge of the impugned drugs”. Hakim Bicara telah diputuskan khilaf apabila membenarkan penghakiman faktanya dibayangi keputusan pemeriksaan balasnya. Hakim Bicara telah diputuskan melampaui had wajar campur tangan kehakiman yang dibenarkan oleh seksyen 165 Akta Keterangan 1950 apabila beliau telah membuat pemeriksaan utama dan pemeriksaan balas terhadap Perayu dan SP4.

[39] Mahkamah Rayuan telah meminda pertuduhan terhadap Perayu dan Perayu telah disabitkan di bawah seksyen 12(2) ADB 1952 dan dijatuhkan hukuman penjara 20 tahun dan diberi sebatan rotan di bawah seksyen 39A(2) ADB 1952.

[40] Walau bagaimanapun, keputusan kes Abuchi Ngwoke (supra) telah diakaskan oleh Mahkamah Persekutuan pada 19 April 2017 (koram, YAA Tun Dato Seri Md Raus bin Sharif, KHN, YA Tan Sri Hassan bin Lah, YA Tan Sri Zainun binti Ali, YA Dato’ Sri Balia Yusof bin Haji Wahi, YA Datuk Dr. Prasad Sandosham Abraham, HHMP). Rayuan pendakwa raya telah dibenarkan dan keputusan Mahkamah Rayuan diketepikan. Sabitan dan hukuman oleh Mahkamah Tinggi di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 dikekalkan dan responden dikenakan hukuman gantung di leher sampai mati. Kami difahamkan bahawa Mahkamah Persekutuan tidak menulis alasan penghakiman kes ini. Walau apapun jua, dengan mengakas keputusan Mahkamah Rayuan, secara implikasinya Mahkamah Persekutuan berpendapat “campur tangan” Hakim Bicara semasa perbicaraan tidak memudaratkan responden dan terdapat keterangan kukuh bagi mensabitkan responden dengan pertuduhan yang dikemukakan terhadapnya.

[41] Adalah menarik untuk diambil perhatian bahawa Hakim Bicara yang mengendalikan kes Abuchi Ngwoke (supra) adalah Hakim Bicara yang sama yang mengendalikan perbicaraan kes di hadapan Mahkamah ini. Hakim Bicara ini telah menghabiskan sebahagian besar kerjayanya dalam Perkhidmatan Kehakiman dan Perundangan sebagai seorang Timbalan Pendakwa Raya dan barangkali tidak berlebihan untuk kami mengatakan bahawa kecenderungan untuk bertanyakan soalan-soalan kepada saksi telah menjadi sebati dengan beliau.

[42] Kami berpuashati, selepas melihat keseluruhan keterangan, bahawa keputusan Hakim Bicara untuk mensabitkan Perayu dengan pertuduhan yang dikemukakan terhadapnya adalah disokong oleh keterangan kukuh dan “campur tangan” Hakim Bicara tidak memprejudiskan Perayu “to the significant extent”.

[43] Sebelum kami mengakhiri isu (a), kami ingin mengingatkan hakim-hakim mahkamah bawahan dan diri kami sendiri bahawa undang-undang menghendaki bahawa seseorang hakim mengendalikan perbicaraan dengan fikiran terbuka, saksama dan adil dan pelakuan tersebut hendaklah ketara kepada semua mereka yang terlibat dengan perbicaraan. Dalam kes Afrika Selatan, Take and Save Tracking CC v Standard Bank of SA Ltd, 2004(4) SA, mahkamah mengatakan di muka surat 4-

“A balancing act by the judicial officer is required because there is a thin dividing line between managing a trial and getting involved in the fray.”.

[44] Dalam kes Jones v National Coal Board [1967] 2 All ER 15 (CA), Denning L.J berkata di perenggan 159A-B:-

“In the system of trial which we have evolved in this country, the judge sits to hear and determine the issues raised by the parties, not to conduct an investigation or examination on behalf of society at large, as happens, we believe, in some foreign countries. Even in England, however, a judge is not a mere umpire to answer the question “How's that?” His object, above all, is to find out the truth, and to do justice according to law; and in the daily pursuit of it the advocate plays an honourable and necessary role. Was it not Lord Eldon L.C. who said in a notable passage that “truth is best discovered by powerful statements on both sides of the question” ... And Lord Greene M.R., who explained that justice is best done by a judge who holds the balance between the contending parties without himself taking part in their disputations? If a judge, said Lord Greene, should himself conduct the examination of witnesses, “he, so to speak, descends into the arena and is liable to have his vision clouded by the dust of conflict.”

So firmly is all this established in our law that the judge is not allowed in a civil dispute to call a witness whom he thinks might throw some light on the facts. He must rest content with the witnesses called by the parties ... So also it is for the advocates, each in his turn, to examine the witnesses, and not for the judge to take it on himself lest by so doing he appear to favour one side or the other ... And it is for the advocate to state his case as fairly and strongly as he can, without undue interruption, lest the sequence of his argument be lost ... The judge's part in all this is to hearken to the evidence, only himself asking questions of witnesses when it is necessary to clear up any point that has been overlooked or left obscure; to see that the advocates behave themselves seemly and keep to the rules laid down by law; to exclude irrelevancies and discourage repetition; to make sure by wise intervention that he follows the points that the advocates are making and can assess their worth; and at the end to make up his mind where the truth lies. If he goes beyond this, he drops the mantle of a judge and assumes the robe of an advocate; and the change does not become him well.”.

[45] Dalam kes Afrika Selatan, S v Rall, 1982 (1) SA 828(A), Trollip AJA berkata di muka surat 831H-832G:-

“(1) The Judge must ensure that “justice is done”... and should also ensure that justice is seen to be done... He should therefore so conduct the trial that his open-mindedness, his impartiality and his fairness are manifest to all those who are concerned in the trial and its outcome, especially the accused.

(2) A judge should also refrain from indulging in questioning witnesses or the accused in such a way or to such an extent that it may preclude him from detachedly or objectively appreciating and adjudicating upon the issues being fought out before him by the litigants.

(3) A judge should also refrain from questioning a witness or the accused in such a way that may intimidate or disconcert him or unduly influence the quality or nature of his replies and thus affect his demeanour or impair his credibility.”.

[46] Dalam kes S v Le Grange 2009(1) SACR 125, Ponnan J A berkata mengenai pelakuan kehakiman di perenggan 21-

“It must never be forgotten that an impartial judge is a fundamental prerequisite for a fair trial. The integrity of the justice system is anchored in the impartiality of the judiciary. As a matter of policy it is important that the public should have confidence in the courts. Upon this social order and security depend. Fairness and impartiality must be both subjectively present and objectively demonstrated to the informed and reasonable observer.”.

Alasan (b)

[47] Peguambela terpelajar Perayu berhujah bahawa kegagalan Pegawai Penyiasat (SP10) untuk secara bersungguh-sungguh menyiasat penama-penama Mamadou, Mr. Pure dan Bobby telah menafikan Perayu suatu perbicaraan yang adil. Sekiranya SP10 membuat siasatan terhadap penama-penama tersebut, dihujahkan ia boleh menyokong pembelaan Perayu bahawa beliau ialah pembawa ikhlas (“innocent carrier”).

[48] Dalam keterangannya, Perayu menyatakan bahawa semasa di Togo, beliau telah tinggal bersama Mamadou di sebuah hotel. Pada keesokan harinya, sebelum bertolak ke lapangan terbang Togo, Perayu ingin mandi. Setelah Perayu keluar dari bilik mandi, Mamadou memberitahu Perayu bahawa “string beg”nya telah putus dan dia mengikat tali tersebut ke hujung tepi. Mamadou dikatakan memujuk Perayu agar jangan risau kerana sepupunya yang bernama Mr. Pure akan memberikan beg baru kepada Perayu nanti. Pada masa yang sama, Perayu meminta tolong dari Mamadou untuk membelikan sepasang kasut untuk anak lelakinya. Mamadou juga berjanji dengan Perayu untuk berjumpa dengannya di Filipina kelak.

[49] Pada 3.4.2013, jam lebih kurang 11.00 malam, Mr. Pure telah menghantar bagasi (beg besar) kepada Perayu di bilik hotel dan kasut yang diminta oleh Perayu telah diletakkan di dalam beg tersebut. Perayu telah mengambil keluar kasut itu dan membawa dengan tangan kerana bimbang kasut tersebut akan rosak apabila disimpan bersama barangan peribadinya di dalam beg yang sama.

[50] Semasa tiba di Malaysia pada 3.3.2013, Mamadou telah mengaturkan agar pakciknya yang bernama Bobby mengambil Perayu di lapangan terbang. Menurut Perayu, dia pernah berhubung dengan Bobby melalui panggilan telefon kerana Mamadou telah memberikan nombor telefon Bobby kepada Perayu. Semasa panggilan tersebut, Bobby telah berjanji akan membawa Perayu keluar untuk meraikan harijadi Perayu yang jatuh pada 1.4.2013 dan juga untuk memberikan hadiah kepadanya.

[51] Peguambela terpelajar Perayu berhujah bahawa semasa soal balas, SP10 mengakui bahawa Perayu ada memaklumkan kepada beliau bahawa nombor telefon Bobby telah dimasukkan dalam telefon Perayu. Malangnya, SP10 telah gagal membuat siasatan yang bersungguh-sungguh terhadap penama-penama tersebut. Bagi menyokong hujahnya, peguambela terpelajar bersandar kepada kes-kes Jamuna Chaudary & Ors v State of Bihar [1974] 3 SCC 774; Saabani Kigonggobero & Anor v Public Prosecutor and Another Appeal [2014] 3 MLJ 858; Alcontara a/l Ambross Anthony v Public Prosecutor [1996] 1 MLJ 209, Rahmani Ali Mohamed v P.P [2014] 7 CLJ 405, Ooi Chee Seong & Anor v P.P [2014] 3 MLJ 593 dan Ghasem Gharezadesharbiani Hassan v P.P [2014] 5 MLJ 433.

[52] Intipati prinsip undang-undang yang boleh diperolehi dari kes-kes di atas telah dinyatakan dalam kes Ghasem Gharezadesharbiani Hassan (supra) seperti berikut-

“[18] In spite of the importance of the telephone number, PW6 never investigated on Masoud. PW6 did not even make a call to the number given by the appellant on the excuse that ‘saya terlepas pandang’. In our view, the conduct of PW6 is most unsatisfactory and unacceptable. As an investigating officer, PW6 has an onerous responsibility to investigate all aspects and fairly, including feature of the case which not only favours the prosecution but also the appellant. The duty of the investigating officer is not merely to bolster up a prosecution case with such evidence as may enable the court to record a conviction but to bring out the real unvarnished truth (see Jamuna Chaudhary & Ors v State of Bihar [1974] 3 Supreme Court Cases 774). The appellant cannot be penalised for lack of ingenuity in investigation by PW6 depriving him of the time honoured benefit of doubt (see Pang Chee Meng v Public Prosecutor [1992] 1 CLJ Rep 265; [1992] 1 MLJ 137). This was never considered by the learned trial judge. Consequently, the appellant's right to a fair trial has been compromised, which has the effect of rendering the conviction very unsafe. The appellant may thereby have lost a chance which was fairly opened to him of being acquitted and that there had been occasioned a failure or a miscarriage of justice (see Mraz v The Queen (1955) 93 CLR 493 quoted with approval in Lim Hock Boon v PP [2007] 4 CLJ 114; [2007] 1 MLJ 46)."

Keputusan Mahkamah Ini Mengenai Alasan (b)

[53] Adalah tidak dipertikaikan bahawa seseorang pegawai penyiasat yang ditugaskan untuk menyiasat sesuatu kes jenayah hendaklah tekun, jujur dan adil dalam pendekatan yang diambil semasa menjalankan siasatan. Kecuaian dalam menjalankan siasatan, sama ada disengajakan atau tidak, kadangkala boleh memudaratkan kes pihak pendakwaan dan juga memprejudiskan pembelaan. Sekiranya terdapat kecacatan dalam siasatan, Mahkamah hendaklah lebih berhati-hati dalam membuat penilaian terhadap keterangan yang dikemukakan tetapi kecacatan siasatan semata-mata tidak mewajarkan mahkamah melepaskan dan membebaskan seseorang tertuduh.

[54] Dalam hubungan ini, pemerhatian yang dibuat oleh Mahkamah Tinggi Madras dalam kes P. Rajagopal v The Inspector of Police bertarikh 19.3.2009 (http://www.indiankanoon.org/doc/13709051) adalah relevan-

“67. If potholes were to be ferreted out from every “minor” loophole in the process of investigation, no prosecution, possibly, can be found to be free from some or other defect. The basic and the paramount question is whether any lapses in the investigation has resulted in miscarriage of justice by prejudicing the accused persons to any significant extent.

68. It is fairly well settled that any omission on the part of the Investigating Officer cannot go against the Prosecution in a case of this nature. Interest of Justice demands that every ‘act’ or ‘omission’ of the Investigation Officer need not be taken in favour of the Accused, for that would amount to giving premium for the lapses of the Investigation. Story of Prosecution is to be examined dehors such omissions unless such omissions have the tendency to prejudice the accused.”.

[55] Dalam rayuan ini, kami bersetuju dengan hujahan Timbalan Pendakwa Raya terpelajar bahawa tiada alamat dan butir-butir lengkap telah diberikan oleh Perayu kepada SP10 dan ia terjumlah kepada “bad Alcontara notice”.

[56] Adalah menjadi perkara yang sia-sia dan mustahil untuk SP10 mengesan penama Mamadou di seluruh Togo tanpa maklumat lanjut tentang identitinya. Samalah juga dengan Mr. Pure dan Bobby. Dalam kes Modjtaba Hosseinzadeh Majid PP [2015] 1 LNS 434 (Tab 9) mahkamah memutuskan-

[24] At the end of this exercise, the learned trial judge had come to the conclusion that Abu Dzal was a fictitious person, conveniently created by both the appellants as an afterthought. It was indeed incredible, as was found by the learned trial Judge that neither one of the appellants was able to furnish the full name and the basic full particulars of Abu Dzal to the Investigating Officer. Abu Dzal was supposed to have stayed on the same street as the Appellants in Tehran in Iran, and yet they expected the Investigating Officer to launch a full scale investigations into tracing the so-called Abu Dzal in Iran.”.

[57] Walaupun nama-nama penama-penama berkenaan telah diberikan oleh Perayu kepada SP10, tanpa alamat dan butir-butir yang lengkap tidak mungkin untuk SP10 mengesan mereka. Dengan kegagalan Perayu memberi alamat dan butir lengkap, Hakim Bicara berpendapat bahawa ketiga-tiga penama adalah tidak wujud dan rekaan semata-mata. Pada hemat kami, kesimpulan Hakim Bicara tersebut adalah munasabah.

[58] Dalam kes Tobechi Chinonso Madu v PP [2015] 1 LNS 57 (Tab 19), Mahkamah ini memutuskan seperti berikut:-

[16] The mere fact that Ossy's name was mentioned during the police investigation is not evidence that Ossy actually exists. How were the police to investigate the existence of this person when the appellant did not even give his full name and his residential address? The poor investigating officer may end up chasing a wild goose. We therefore found no merit in the appellant’s argument that the police's failure to investigate the existence of Ossy must be held against the prosecution.”.

[59] Mahkamah hendaklah berhati-hati dalam menerima kewujudan penama-penama yang diberikan oleh seorang tertuduh kerana pengalaman kami mendengar rayuan kes-kes seperti ini menunjukkan bahawa adalah menjadi kelaziman bagi seseorang tertuduh untuk menyebut nama-nama tertentu, terutama bagi menyokong pembelaan bahawa dia adalah pembawa ikhlas. Mahkamah telah memutuskan bahawa sekiranya alamat dan butir-butir lengkap penama-penama tersebut tidak dapat diberikan, berkemungkinan besar mereka adalah watak rekaan tertuduh semata-mata. Penilaian mahkamah mengenai perkara ini banyak bergantung kepada fakta yang wujud dalam sesuatu kes.

[60] Dalam kes ini, kewujudan penama-penama berkenaan diragukan disebabkan terdapat percanggahan keterangan antara rakaman percakapan Perayu dan keterangannya di mahkamah. Dalam rakaman percakapannya pada 8.4.2013, Perayu mengatakan bahawa dia dimaklumkan oleh Mr. Pure yang Bobby akan menjemputnya sedangkan dalam keterangannya di mahkamah pada 28.12.2015, Perayu menyatakan Mamadou yang memaklumkan Bobby akan menjemputnya di lapangan terbang di Malaysia. Percanggahan ini menjadikan keterangan Perayu mengenai penama-penama tersebut meragukan.

[61] Satu fakta lagi perlu dinyatakan. Fakta Imbasan hanya dilakukan 2 kali sahaja dan bukan 3 kali seperti yang dinyatakan oleh Perayu semasa perbicaraan. Percanggahan ini juga menunjukkan bahawa kredibiliti Perayu adalah meragukan.

[62] Untuk dikatakan bahawa Perayu mungkin telah lupa dengan pernyataannya sebelum ini yang dibuat pada tahun 2013 adalah tidak munasabah kerana Perayu telah melihat, membaca dan diberikan masa untuk membaca semula keterangannya oleh Hakim Bicara. (Mahkamah telah tangguh sebentar kes pada jam 10.28 pagi untuk Perayu semak pernyataan yang dibuatnya).

Kesimpulan

[63] Berdasarkan perbincangan di atas, kami mendapati alasan-alasan yang dikemukakan oleh Perayu untuk mencabar keputusan Hakim Bicara adalah tidak bermerit. Berdasarkan keterangan yang terdapat dalam Rekod Rayuan, kami berpuashati bahawa terdapat keterangan yang kukuh untuk mensabitkan Perayu dengan pertuduhan yang dikemukakan terhadapnya. Sabitan adalah selamat. Berikutannya, rayuan Perayu ditolak dan sabitan serta hukuman yang dibuat oleh Hakim Bicara adalah disahkan dan dikekalkan.

Bertarikh: 21 Mac 2018

t.t.

DATO’ SETIA MOHD ZAWAWI SALLEH
Hakim
Mahkamah Rayuan
Malaysia

COUNSEL

Peguamcara Perayu: Surjan Singh Sidhu, Tetuan Surjan Singh Sidhu & Co, No. 54-1, Jalan Kemuja, Bangsar Utama, 59100 Kuala Lumpur

Peguamcara Responden: Nurulhuda Nur’Aini bte Mohamad Nor, Timbalan Pendakwa Raya, Jabatan Peguam Negara, Bahagian Perbicaraan dan Rayuan, Aras 5, No. 45, Blok 4G7, Presint 4, Persiaran Perdana, 62100 Putrajaya

Legislation referred to:

Akta Dadah Berbahaya 1952, Seksyen-seksyen 12(2), 37(d), 39A(2), 39B(1)(a), 39B(2)

Akta Keterangan 1950, Seksyen 165

Judgments referred to:

Abuchi Ngwoke v Public Prosecutor [2016] 5 CLJ 1

Ahmed Norizan bin Mohamad v Public Prosecutor [2017] MLJU 735

Alcontara a/l Ambross Anthony v Public Prosecutor [1996] 1 MLJ 209

Ghasem Gharezadesharbiani Hassan v P.P [2014] 5 MLJ 433

Jamuna Chaudary & Ors v State of Bihar [1974] 3 SCC 774

Jones v National Coal Board [1967] 2 All ER 15 (CA)

Lee Kwan Woh v P.P [2009] 5 MLJ 301

Modjtaba Hosseinzadeh Majid v. PP [2015] 1 LNS 434

Mohammad Ali bin Johari v P.P [2008] 4 SLR 1058

Ooi Chee Seong & Anor v P.P [2014] 3 MLJ 593

P. Rajagopal v The Inspector of Police

Rahmani Ali Mohamed v P.P [2014] 7 CLJ 405

Ram Chandar v The State of Haryana, AIR [1981] SC 1036

S v Le Grange [2009] (1) SACR 125

S v Rall [1982] (1) SA 828(A)

Saabani Kigonggobero & Anor v Public Prosecutor and Another Appeal [2014] 3 MLJ 858

Take and Save Tracking CC v Standard Bank of SA Ltd [2004] (4) SA 

Teng Boon How v Pendakwa Raya [1993] 3 MLJ 553

Tobechi Chinonso Madu v PP [2015] 1 LNS 57

Notice: The Promoters of Malaysian Judgments acknowledge the permission granted by the relevant official/ original source for the reproduction of the above/ attached materials. You shall not reproduce the above/ attached materials in whole or in part without the prior written consent of the Promoters and/or the original/ official source. Neither the Promoters nor the official/ original source will be liable for any loss, injury, claim, liability, or damage caused directly, indirectly or incidentally to errors in or omissions from the above/ attached materials. The Promoters and the official/ original source also disclaim and exclude all liabilities in respect of anything done or omitted to be done in reliance upon the whole or any part of the above/attached materials. The access to, and the use of, Malaysian Judgments and contents herein are subject to the Terms of Use.